Europa, soño de mocedade.

EuropaSantanaOficialmente Francisco Franco xa dixera todo o que tiña que dicir e xa matara todo o que tiña que matar,  andábamos todos ledos rindo da famosa frase do seu testamento, lida na TVE solemnemente por Arias Navarro: «fica todo atado e ben atado». ¿Quen ía pensar que, case, 40 anos despois o “movemento nacional”, que el fundou a lume e a sangue, siga rexio e duro nos seus fundamentos?

Todos os estudantes da época suspiraban por ir ver o que era Europa. A nos, que se nos negara todo e se nos mentira sobre todo, sobre maio 68… até se nos negou a nosa propia historia e se nos arrebatou a nosa propia identidade de rebeldes e indomables para facernos crer que éramos piadosos, sometidos, fieis, sufridos e, o que é mais cruel, que eramos felices así.

Sendo menor de aquelas, non podíamos viaxar así como así, o reino de España non estaba nin en Europa e a libre circulación non estaba nin nas películas de ciencia ficción. O primeiro que se precisaba era de un pasaporte. Un pasaporte que so podía obter coa firma de meu pai.

Un día que meu pai andaba mais preocupado para pagar a débeda do tractor que para reflexionar no que firmaba, conteille que, para fin de curso, levábanos a Portugal de excursión e precisaba da súa rúbrica para un pasaporte.

PasaporteProhibidoA obtención do meu primeiro pasaporte foi unha poción máxica para min, era a miña «excalibur», era o primeiro paso cara a aventura, so faltaba un billete de tren e escoller un destino. Era tan bonito, contiña os meus datos persoais, una chea de páxinas e a súa lista de países prohibidos: URSS, Polonia… Mongolia exterior… ¡Tempos aqueles!

Mostreillo ao padre Xoán que era o profe co que mellor me entendía cando era interno no Apóstolo Santiago coma se fora un trofeo.
– ¿E logo agora que vas facer co teu pasaporte, a onde queres ir?
– Aínda non o pensei pero secadra marcho sen rumbo, segundo os cartos que consiga para tirar o billete.
– Eu vou a Bruxelas todos os veráns a traballar, se queres podes vir ti tamén.

O 15 de xuño as 13 horas estaba contento, todas as materias foran aprobadas con unha nota excelente e volvía para Santa Cruz no Cal Pita, despois de pasar a cola das obras da Ponte Pasaxe, que semellaban eternas, na cadeira do meu lado ía Aurelia, unha peliroxa que eu xa vira pero nunca me atrevera a falarlle.

Foi ela que rompeu o xeo:
– ¿Que tal o curso, ficouche algunha para setembro?
– Todas aprobadas, con unha media de «notable» dixen eu baixando a vista con unha falsa modestia que era demasiado evidente para ser verdade. – ¿e ti?
– Ficáronme tres.
– Estou seguro que iso en setembro pasa coma nada.

Ao baixar do autobús ficamos para a tarde, no cine Riazor botaban Jesus Christ Superstar e concertamos de ir a velo xuntos.

castillo-de-santa-cruz_1228541Cando volvemos, ao anoitecer, demos un paseo pola praia, como a marea estaba baixa, fomos até o castelo e, agochados entre as rochas, Aurelia doume un abrazo e díxome á orella:
– Fai tempo que che quería pedir para saír.
– ¿e porque non o fixeches?
– Non me atrevín.

Eu non dixen nada, non quería estragar aquel momento máxico cos derradeiros raios de luz apracíbel repenicando campaíñas inaudibles nas augas aló ao lonxe mentres unhas leves ondas axitaban a auga ao pasar de un barco pesqueiro cara o porto da Coruña.

Aurelia amais eu, collidos da man, fomos deixando uns rastros efémeros na area que a marea montante ía borrando a cada chegada das ondas cortadas pola illa.

Cando o escuriño poñía pegas para ver mais aló do seu rostro e me aproximei coa firme intención de lle dar un biquiño, ela doulle un remosque ao seu cabelo vermello e virándose para min:
– Teño que ir para a casa ¿vesme levar?

Ao despedila, no portelo do seu xardín, non lle dixen nada de que para a semana seguinte xa non estaría alí… Marchei asubiando, coas mans nos petos camiño da do «cura». Como vin que xa estaban ceando os internos non tentei entrar no comedor e fun para a cama con fame.

Plaza-de-Cervantes-en-Santiago-de-Compostela.O sábado fun para Santiago atoparme con uns amigos que alí estudaban. Fomos de viños e xuntámonos na pensión de Manolo do Mouro de Portocarreiro para tomar os último cubalibres da xornada, arranxar o mundo, vivir soños colectivos e defender teses existenciais.
– ¿Decatádesvos que as vilas de progreso son as vilas no cruce de camiños? Ollade Xenebra
– O futuro está en Bruxelas, o futuro imperio europeo terá como capital Bruxelas, dixo Carmela, sen moitos argumentos pero coa intuición que acompaña aos inocentes.

Foi ao momento de escoitar Carmela falar de Bruxelas que a min me viñeron á lembranza as palabras do Padre Xoán convidándome a ir aló.

Así foi que, o luns pola mañá, collín os aforros que tiña de facer extras no Marina de Santa Cruz e fun mercar o billete.

Manolo do Mouro non puido resistir a tentación de non querer ser menos que o neto da Miúda e tirou tamén o billete con un so inconveniente: a partida orzamentaria non daba mais que para París.

Cando se é novo, non hai quen pare a ilusión e o venres seguinte, Manolo amais eu, collemos o tren na estación da Coruña. A miña familia decatouse que non estaba en Portugal cando recibiu a primeira carta coa postal do hotel onde traballaba.

Train irunCando as viaxes non son preparadas coa información suficiente, a intendencia sofre de certas carencias e, tendo todo gastado no billete, decatámonos do erro cando chegamos a Irún e mudamos de tren coa barriga apertada coa fame e bebendo a auga infecta no lavabo do tren.

Así mesmo e todo, estábamos todos ledos, a medida que o tren troupeleaba pola campiña francesa, non viamos mais que monte pero xa nos admirábamos do diferente e moderno que era mais alá dos Perineos. Se non lle metíamos un pouco de ilusión, a nosa viaxe sería inútil.

No mesmo camarote que nós, ía unha familia Asturiana, residente en Bruxelas, con un rapaz da nosa idade e con unhas cestas prominentes de merenda cheas de tortilla, empanada, carne asada, bananas… Vendo os nosos ollos decatáronse que, ademais de non ter un triste carolo que levar a boca, tamén tíñamos a fame condenada que resulta.

Déronnos de comer, e sidra a beber, canto quixemos mentres lle contábamos as nosas vidas e facíamos unha chea de preguntas sobre Europa para ir matando o tempo.

Cando xa entrábamos no Gran París, eu tiña que mudar de estación para coller o tren de Bruxelas e Manolo empezaba a tremer co medo de ficar so en aquel mar de casas altas e inmensas avenidas que se albiscaban dende a xanela do tren… Dicíanos, Xaquín, o asturiano:
– Iso aínda non é París, son os arrabaldes.

Vendo a cara de pánico de Manolo, dixen para el:
– ¡Escoita! Ti vas para o váter e encérraste até que cheguemos a Bruxelas, eu xa te chamo.

Xaquín tirou 50 francos Belgas da carteira e estendeunos para Manolo:
– Cambia estes cartos e vai tirar o Billete.
– Non, non nos coñece e xa nos deu bastante, díxenlle eu.
– Non hai problema, «galegos y asturianos, primos hermanos», eu douvos a nosa dirección e xa no los pagaredes.

bruxelles : atomium et grand-placeCando chegamos a Estación do Norte a Bruxelas, xa era noite pecha e o hotel onde traballaba Xoán (Duc de Brabant) estaba na beira.

Xoán estaba recollendo unhas bandexas no Self Service e ficou sorprendido porque eu non lle confirmara se ía, en aquela época os Wassaps non tiña rede. Falou co xenro do patrón e propúxome a min para facer camas no Duc de Brabant. Como lle faltaba persoal aquela noite, déronme un mandil e xa comencei inmediatamente a lavar pratos no « office » e a Manolo mandárono presentarse no hotel ABC ao día seguinte.

O salario non era malo, e as comidas estaban incluídas, mesmo os días que librabamos. A paga era todos os venres ¡O paraíso!.

vitrineXoán moraba en unha pensión no primeiro piso de un bar de «rapazas» na Rue du Marché que era o miolo do Barrio chino da época. Manolo amais eu fomos instalados en un cuarto con ducha, dúas camas enormes e espellos por todas partes.

Ao domingo seguinte, fomos ver a familia de Xaquín para reembolsar os 50 Francos do billete de Manolo.

Xaquín era conserxe de un edificio preto da Grand-Place et estaba instalando o carbón para facer un asado no pequeno xardín.
– Bos días, ¿non sei se acorda de…?
– Si home ¿como non? vos sodes os galegos do tren.
– Efectivamente e vimos para pagarlle o que lle debemos ademais de darlle as gracias.
– Agora non volos collo que teño as mans todas negras do carbón… pero ¿porque non comedes aquí connosco? Temos comida de mais.
– Sería con moito gusto pero non queremos molestar.
– Nada, nada aquí non se molesta a ninguén.

Despois de comer aquel delicioso asado, volvemos a insistir no pago do debido e aquel home miroume fixamente aos ollos, coma se fose ditar unha sentencia, e dixo para nos:
– Mirade rapaces, eu eses cartos xa os dei por perdidos dende que saíron das miñas mans. Estou moi contento de que viñerades a devolvermos pero non volos quero. Cando atopedes alguén necesitado de calquera cousa, axudádeo e maxinade que me estades pagando o favor.

Nunca esquecerei aquelas palabras e, estou convencido, tiveron moito que ver na escolla do meu seguinte camiño de vida.

Laisser un commentaire

Votre adresse de messagerie ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *

Ce site utilise Akismet pour réduire les indésirables. En savoir plus sur comment les données de vos commentaires sont utilisées.